Toen ik ervan overtuigd was geraakt dat het Universum natuurlijk is.... dat al de geesten en goden mythen zijn, toen groeide er in mijn verstand, in mijn ziel, in elke druppel van mijn bloed, het begrip, het besef, de vreugde van vrijheid. De muren van mijn gevangenis verpulverden en stortten in, de kerker werd overstroomd met licht, en alle grendels, en tralies, en ketenen werden stof. Ik was geen dienaar meer, geen lijfeigene of slaaf. Voor mij was er geen meester in de hele wijde wereld.... zelfs niet in de oneindige ruimte.
Ik was vrij.... vrij te denken, mijn gedachten uit te drukken.... vrij volgens mijn eigen ideaal te leven.... vrij voor mijzelf en degenen die ik lief had te leven.... vrij al mijn faculteiten te gebruiken, al mijn zintuigen.... vrij de vleugels van verbeelding uit te slaan.... vrij te onderzoeken, te raden en dromen en hopen.... vrij voor mijzelf te oordelen en bepalen.... vrij alle onwetende en wrede geloven af te wijzen, al de geopenbaarde boeken die wilden geproduceerd hebben, en al de barbaarse legenden van het verleden.... vrij van pausen en priesters.... vrij van al de geroepenen en uitverkorenen.... vrij van gewijde vergissingen en heilige leugens.... vrij van vrees voor eeuwigdurende pijn.... vrij van de gevleugelde monsters van de nacht.... vrij van duivels, geesten en goden.
Voor het eerst was ik vrij. Er waren geen verboden plaatsen op alle terreinen van het denken.... geen lucht, geen ruimte, waar verbeelding haar veelkleurige vleugels niet kon uitspreiden.... geen ketenen voor mijn ledematen.... geen zweepslagen voor mijn rug.... geen vuren voor mijn vlees.... geen frons of bedreiging van een meester.... niet het volgen van andermans stappen.... geen noodzaak te buigen, ineen te krimpen, te kruipen, of leugenachtige woorden te uiten. Ik was vrij. Ik stond fier en onbevreesd, vreugdevol, keek heel de wereld in de ogen.
Toen was mijn hart vervuld van dankbaarheid, met erkentelijkheid, en ging mijn liefde uit naar al de helden, de denkers die hun leven gaven voor de vrijheid van hand en verstand.... voor de vrijheid van arbeid en gedachte.... naar diegenen die vielen op de woeste velden van oorlog, naar degenen die geketend in kerkers stierven.... naar degenen die fier de trappen van het schavot beklommen.... naar degenen wier botten verbrijzeld werden, wier huid geschroeid en verscheurd werd.... naar degenen die door het vuur verteerd werden.... naar al de wijzen, de goeden, de dapperen van elk land, wier gedachten en daden vrijheid aan mensenkinderen hebben gegeven. Toen zwoer ik de toorts te grijpen die zij gedragen hadden, en hoog te houden, zodat het licht toch nog de duisternis kon verslaan.
_________________________________________________________________________________________________
Meer van deze auteur: